Przewodnik po rajdach quadach na Górę Tęczową: Rajd na Vinicuncę

Większość osób, które wędrują na szczyt Vinicunci, wygląda na nieszczęśliwych. Widać to w ich twarzach na wysokości 4900 metrów: sine usta, podpieranie się laskami, zastanawianie się, jakie życiowe wybory doprowadziły ich na mroźny grzbiet Andów przed śniadaniem. Jeśli godziny marszu w rozrzedzonym powietrzu brzmią jak tortura, rezerwacja rajdu quadami na Górę Tęczową diametralnie zmienia perspektywę. Zamiast wyczerpującego, trzygodzinnego podejścia po luźnym żwirze, wciskasz gaz, mkniesz obok pasących się alpaki i ograniczasz forsowny marsz do krótkiego finałowego odcinka.

Jazda czterokołowcem po czerwonym piasku wysokogórskim to czysta frajda, ale organizatorzy wycieczek często pomijają w swoich błyszczących relacjach na Instagramie wiele istotnych szczegółów. Quad nie dowozi Cię bezpośrednio na główny grzbiet szczytu. Maszyny mocno odczuwają niskie temperatury, a wysokość uderza w płuca – niezależnie od tego, czy idziesz, czy siedzisz na motorze. Oto jak naprawdę wygląda jazda po szlaku, jak układają się logistyczne elementy trasy z Cusco i czy ta górska „ścieżka na skróty” jest warta Twoich pieniędzy.

Jak naprawdę działa rajd quadami na Górę Tęczową

Od razu rozwiejmy największe nieporozumienie. Quad nie podjedzie pod klasyczny punkt widokowy na wysokości 5036 metrów, gdzie turyści robią swoje pocztówkowe zdjęcia. Lokalne społeczności rdzenne ściśle kontrolują dostęp do Vinicunci, a pojazdy silnikowe są wyłączone z delikatnego grzbietu. Zamiast tego Twój quad pokonuje długą, zakurzoną dolinę podejściową.

Standardowe grupy piesze rozpoczynają wędrówkę od parkingów w Chillihuani lub Japura i mozolą się pod górę przez około cztery kilometry. Podczas rajdu quadami na Górę Tęczową wsiadasz w bazie ATV w Japura, położonej mniej więcej na wysokości 4650 metrów. Stamtąd podążasz wyznaczonym szlakiem gruntowym wijącym się przez otwartą dolinę. Jazda trwa około 45 minut w jedną stronę. Gdy szlak się kończy na granicy strefy dozwolonej dla pojazdów, parkujesz maszyny, oddajesz kask przewodnikowi i pieszo pokonujesz ostatnie 1,2 kilometra na grzbiet szczytowy. Ten odcinek zajmuje około 25 do 35 minut, w zależności od tego, jak dobrze Twoje płuca radzą sobie z rozrzedzonym powietrzem.

Same maszyny to proste quady o pojemności 250–350 cm³, półautomatyczne lub automatyczne. Nie potrzebujesz prawa jazdy ani wcześniejszego doświadczenia z quadami. Przewodnicy dają wszystkim dziesięć minut na przećwiczenie jazdy na płaskim polu gruntowym przed wyruszeniem w dolinę. Jeśli potrafisz ścisnąć hamulec ręczny i wcisnąć kciukiem gaz, poradzisz sobie z prowadzeniem.

Dzienny harmonogram: rajd quadami na Górę Tęczową z Cusco

Budzik dzwoni bardzo wcześnie. Typowy rajd quadami na Górę Tęczową z Cusco rozpoczyna się między 3:15 a 3:45, gdy prywatny van wtacza się po brukowanych ulicach przed Twoim hotelem. Wyjazd z Cusco przed świtem jest niezbędny, gdyż pogoda na Vinicuncie staje się nieprzewidywalna po południu. Popołudniowe gradobicie, błyskawice i gęsta mgła pojawiają się błyskawicznie na wysokości 5000 metrów.

Trasa prowadzi na południe z Cusco główną, utwardzoną drogą w kierunku Puno, by następnie skręcić w góry niedaleko Checacupe. Stamtąd droga zamienia się w wijące się, szutrowe serpentyny oplatające pionowe krawędzie skalne. Do punktu śniadaniowego w Pitumarca dociera się prawie trzy godziny. Zjesz jajecznicę, suche bułeczki i wypijesz kubki parzącej herbaty z liści koki, drżąc w glinianej sali jadalnej. Po śniadaniu czeka Cię jeszcze 40 minut jazdy po nierównym żwirze, by dotrzeć do bazy quadów.

• 03:30: Odbiór z hotelu w Cusco i wczesny wyjazd na południe.
• 06:45: Lekkie śniadanie w Pitumarca lub Cusipata.
• 08:15: Przyjazd do bazy quadów w Japura, dopasowanie sprzętu i 10-minutowa próba bezpieczeństwa.
• 08:35: Wyruszenie szlakiem przez wysoką dolinę.
• 09:20: Parkowanie quadów na górnej stacji szlaku; rozpoczęcie krótkiego podejścia.
• 09:55: Dotarcie na grzbiet Vinicunci na wysokości 5036 metrów – czas na zdjęcia i podziwianie widoków.
• 11:15: Powrót pieszo do quadów i jazda z powrotem do Japura.
• 13:00: Obiad typu bufet w wiosce doliny.
• 16:30: Powrót w okolice Plaza de Armas w Cusco.

Powrotna podróż wydaje się dłuższa, gdyż wszyscy zasypiają w vanie. Kiedy wysiadasz z powrotem w późnym popołudniowym ruchu Cusco, spędziłeś prawie siedem godzin w pojeździe, z czego zaledwie około dwie na świeżym powietrzu. To powszechna rzeczywistość odwiedzin Góry Tęczowej, niezależnie od wybranej formy transportu.

Rajd quadami vs piesza wędrówka vs jazda konna: porównanie opcji

Pokonanie całej trasy pieszo pozostaje najtańszą opcją, ale mocno wykańcza fizycznie. Wypożyczenie konia od miejscowych poganiaczy mułów to alternatywa, choć wielu podróżnych czuje się niekomfortowo z powodu dobrostanu zwierząt na stromym gruzie. Wybór rajdu quadami na Górę Tęczową stanowi złoty środek: omijasz wyczerpujące fizyczne wysiłki, nie polegając na przepracowanych koniach.

Konie również nie są w stanie wnieść Cię po ostatnich skalistych stopniach na punkt widokowy szczytu. Tam teren jest zbyt stromy i kamienisty dla kopyt. Podobnie jak uczestnicy rajdu quadami, podróżujący konno muszą zsiąść i przejść ostatni odcinek pieszo. Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o fizycznych realiach trasy, zapoznaj się z naszym kompletnym przewodnikiem po wysokościowym wyzwaniu na Górze Tęczowej przed podjęciem decyzji o wyborze środka transportu.

Co ubrać i zabrać na rajd quadami

Jazda otwartym quadem na wysokości 4700 metrów powoduje dotkliwe uczucie wiatru, którego nie doświadczają zwykli wędrowcy. Podczas marszu ciało generuje ciepło. Siedzenie nieruchomo na rozgrzanym silniku, podczas gdy zimne powietrze uderza w dłonie z prędkością 30 km/h, zamieni Twoje palce w bezużyteczne sopelki w ciągu dziesięciu minut. Odpowiednie ubranie nie jest tu opcjonalne.

Zabierz grube, wiatroszczelne rękawice narciarskie. Cienkie wełniane rękawiczki kupione na targach w Cusco przepuszczają lodowate powietrze, powodując bolesne drętwienie palców i utrudniając chwytanie hamulca ręcznego. Noś termoaktywną bieliznę termoaktywną pod wytrzymałymi spodniami oraz narzuć na polar kurtkę z kapturem lub puchową kurtkę. Dobre firmy turystyczne rozdają pełne kaski motocrossowe, gogle i ciężkie, płócienne fartuchy wiatrochronne, które chronią spodnie przed rozpryskującym się czerwonym błotem.

• Okulary ochronne z pełnym uszczelnieniem: Niezbędne, jeśli nie są zapewnione przez agencję; pył z doliny i wiatr unoszący drobinki błota szybko oślepiają kierowców.
• Rolka polarowa na szyję: Znacznie lepsza od szalików, które rozwiewają się i stanowią niebezpieczeństwo zahaczenia o obracające się piasty kół quadów.
• Wytrzymałe buty trekkingowe: Czeka Cię jeszcze kamienisty marsz na końcu; nie próbuj ostatniego podejścia w tenisówkach ze śliską podeszwą.
• Mały plecak dzienny: Mocno przypnij go do pleców lub użyj elastycznych pasów na quadzie, aby mieć wolne ręce na kierownicy.
• Gotówka w małych nominałach: Zabierz przynajmniej 60 solów na lokalne opłaty za toalety (2 solówki za wejście), punkty kontrolne społeczności szlakowej i gorącą herbatę.

Zabierz także buff lub chustę, którą możesz naciągnąć na usta i nos pod kaskiem. Gdy trzy lub cztery quady ruszają z kopyta po wyschniętym błocie, chmura pyłu utrzymuje się gęsto w rozrzedzonym powietrzu. Jeśli pojedziesz bez ochrony, będziesz przez dwa dni wypluwać czerwony pył z nosa.

Doświadczenie na szlaku: kurz, wysokość i silniki

Rozpoczęcie jazdy na wysokości 4650 metrów jest ekscytujące. Maszyna wibruje niskim, mechanicznym dudnieniem w ogromnej ciszy pasma górskiego Vilcanota. Za Tobą wznoszą się ośnieżone szczyty, takie jak Ausangate, pokryte jaskrawobiałymi polami lodowymi, które kontrastują dziko z rdzawymi zboczami. Stada alpaki przestają żuć twarde trawy ichu, by obserwować, jak konwój przetacza się obok.

Szlak jest szeroki i w większości łatwy do przejechania. Są w nim jednak koleiny wyżłobione przez górskie potoki, małe brody, w których woda pryska na buty, oraz odcinki luźnego gruzu, gdzie tylne koła tracą przyczepność. Nie musisz wykonywać driftów ani zachowywać się jak rajdowiec. Trzymaj kciuk stabilnie na gazie, delikatnie przechylaj ciało w zakrętach i pozwól silnikowi robić swoje. Jeśli Twój quad zacznie kaszleć, nie panikuj. Rozrzedzone powietrze na wysokości powoduje, że gaźniki dostają za mało tlenu, przez co maszyny pracują „na bogato” i czasem się dławią przy gwałtownym dodaniu gazu.

Po zaparkowaniu zaczyna się prawdziwy sprawdzian. Zejście z pojazdu silnikowego prosto na stromy szlak na wysokości 4950 metrów może zaszokować Twój organizm. Nogi czują się lekkie, ale płuca zaczynają płonąć po dwudziestu krokach. Stawiaj małe, rytmiczne kroki. Nie próbuj ścigać się z wędrowcami, którzy przez ostatnie dwie godziny aklimatyzowali mięśnie. Co kilka minut rób przerwę, pij wodę i kontroluj oddech, aż staniesz na platformie widokowej.

Rezerwacja rajdu quadami na Górę Tęczową w Peru: na co zwrócić uwagę

Dziesiątki sklepików wzdłuż ulicy Calle Plateros i w okolicy dzielnicy San Blas w Cusco reklamują rajd quadami na Górę Tęczową na tablicach. Ceny wahają się od 65 do 140 USD za osobę. Choć kuszące jest wybranie najtańszej opcji, budżetowe firmy często oszczędzają na konserwacji maszyn, co skutkuje zepsutymi gazami, przebitymi oponami i zatrzymującymi się silnikami w połowie doliny.

Dobre operatorzy prowadzą mniejsze grupy, maksymalnie sześciu do ośmiu uczestników na jednego przewodnika, wspieranych przez asystenta mechanika jadącego na końcu konwoju z narzędziami i paliwem zapasowym. Powinni również wozić dedykowany metalowy zbiornik tlenowy w vanie wsparcia, a nie jedynie małe aerozolowe butle, które wystarczają na zaledwie kilka głębokich oddechów.

Sprawdź, co jest wliczone w cenę, zanim przekażesz gotówkę. Niektórzy operatorzy nie uwzględniają 25-solowej opłaty wstępu pobieranej przez lokalne wsie Chillihuani lub Pitumarca. Inni pobierają dodatkowe opłaty za sprzęt ochronny lub zmuszają do jazdy w tandemie na dwuosobowym quadzie, chyba że zapłacisz wysoką dopłatę za jazdę solo. Jazda samotnie jest znacznie lepsza: quady tandemowe czują się ospale na stromych podjazdach, a prowadzenie pasażera na kamienistych serpentynach wymaga znacznie więcej siły.

Czy to jest warte zachodu?

Jeśli kochasz wędrówki dla samego chodzenia, odpuść sobie motor. Cicha, rytmiczna wspinaczka na Vinicuncę własnymi siłami ma w sobie coś wyjątkowego, czego nie da się zastąpić przez silnik. Ale jeśli Twoim celem jest po prostu zobaczenie surrealistycznych, kolorowych pasm bez niszczenia kolan lub spędzenia całego dnia walcząc o oddech, rajd quadami to świetne rozwiązanie. Wnosi sporą dawkę adrenaliny w inaczej wyczerpujący dzień wycieczki, pozwala ominąć większe tłumy autokarów i zostawia Cię z wystarczającą energią, by cieszyć się kolacją po powrocie do Cusco.

Czytaj więcej o rainbow mountain tour.